Geen producten (0)

De platenbak in de Bibliotheek (en die rare mevrouw die bijna nooit iets zei, maar daar gaat het niet over)

 

Het zal ergens rond 1983 geweest zijn, in mijn geboortedorp (2500 inwoners) hadden we toen nog een bibliotheek. Dat is nu niet meer voor te stellen, je ziet ze alleen nog maar in de steden.

We waren daar na schooltijd aan het klooien met de computer, cassettebandjes op een commodore speler. Eenvoudige programmaatjes maken in computertaal en schieten met een raketje in de meest eenvoudige graphics die je je voor kunt stellen.

 

Een paar meter verderop stond de platenbak. In deze bak stonden zo'n 50 elpees die nadat ze ooit eens werden aangekocht nooit meer werden aangevuld voor zover ik me kan herinneren.

Over het algemeen geen bijster interessante muziek by the way, op een stuk of wat na. Het systeem was eenvoudig, je kon een plaat een week lang lenen.

 

Mijn naam stond zeker meer dan 20 keer op een aantal kaarten welke op de plastic hoes waren geschoven van de uitleen platen. Ik maakte daar voor het eerst kennis met The Damned (Phantasmagoria), ABC leerde ik beter kennen met the Lexicon of love pt. 1, U2 met The unforgettable fire en als laatste The Associates met Perhaps. Ik weet niet goed waar het aan lag..

het gebrek aan keuze? Was het gewoon een goede plaat? Of was mijn smaak nog niet ontwikkeld genoeg om platen kritisch te beluisteren. Wanneer ik nu luister naar “Perhaps” vind ik het fijn om naar te luisteren, maar dat zal ongetwijfeld ook sentiment zijn. Het is een goede plaat hoor, met hitjes als “waiting for the loveboat” en “Breakfast”, maar wanneer ik het anno nu een cijfer zou moeten geven zou het een 7 krijgen of drie sterren.

De andere platen zijn zeker blijven hangen en krijgen allemaal een dikke voldoende (ok ok, op Phantasmagoria na..want die is niet best).

 

 

Toch deed het luisteren naar een, voor mij, nieuwe artiest me meteen aan “Perhaps”denken. Het zal het dance en synthpop gehalte zijn wat de connectie is. Want deze plaat is veel en veel volwassener en vooral veel veelzijdiger.

Ik leerde de plaat kennen door een van de vele high fidelity lijstjes op Spotify. Ik zou nooit audiofiele trekjes krijgen, dat zei ik heel standvastig tot voor een jaar. Nu betrap ik me er op dat bij het aanschaffen van een lp ik eerst check of het een “goede opname” is en liever nog een “zeer goede opname” is.

Nou, dat is deze zeker: John Grant, Pale Green Ghosts (2013). Ik was hem al eens tegengekomen binnen enkele groepen op facebook, maar het wakkerde mijn nieuwsgierigheid niet aan. Tot ik het nummer Pale green Ghost hoorde. Ik was verkocht en de rest van de plaat is fantastisch. Ok, je moet er van houden, maar ik ben om. En jawel, Sinead O'Connor zingt ook nog eens mee!

De teksten zitten vol met

 

humor

But I am the greatest motherfucker
That you're ever gonna meet
From the top of my head
Down to the tips of the toes on my feet

 

verdriet,

The knowledge that I can't be what you need
Is cutting off my air supply
And yet this information hasn't reached my heart
And that's why I still try

 

boosheid,

Your silence is a weapon
It's like a nuclear bomb
It's like the Agent Orange they used
To use in Vietnam

 

En zoals gezegd, het geluid is fantastisch. De teksten vol cynisme, donkere gedachte en humor. John Grant heeft ook een fijne stem om naar te luisteren. En ach, hoe meer ik er naar luister, hoe minder ik mezelf begrijp in de vergelijking met The Associates...

Hij is wat mij betreft tamelijk uniek in stem en stijl, herkenbaar in ieder geval. Een absolute aanrader!

 

Richard Van Dalen

Wij maken gebruik van cookies om onze website te verbeteren, om het verkeer op de website te analyseren, om de website naar behoren te laten werken en voor de koppeling met social media. Door op Ja te klikken, geef je toestemming voor het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- en cookieverklaring.