Geen producten (0)

Ik ben onderweg na een lange dag werken. Er staat me een redelijk lange rit te wachten, dus heb ik ruim de tijd om te luisteren naar het debuutalbum van Nona. Nog nooit eerder van haar gehoord, zowel naam als muziek hoorde ik vanavond voor het eerst. 

Het eerste nummer “It's alright” kwam meteen binnen en maakt mij erg nieuwsgierig naar de rest. Nona zet meteen door op vrijwel hetzelfde niveau, eigenlijk tot het laatste nummer, met een kleine uitzondering voor “Givin it all” welke iets vlakker is dan de rest, maar nog steeds goed naar te luisteren is. Elders (partyflock) wordt dit nummer weer als hoogtepunt genoemd van het album... tja, iedereen beleeft muziek anders..

Wanneer ik me een voorstelling maak van Nona zie ik een donkere mevrouw met al behoorlijk wat levenservaring. Het cliché beeld van een rokerige kroeg, alcohol en coke. Bij enkele nummers krijg ik de indruk dat Pharrell zich met de productie heeft bemoeid. 

Het zit erg goed in elkaar!

 

Voor mij telt: Al kan een artiest nog zo goed zingen... het moet allemaal kloppen; Muzikanten moeten goed zijn, natuurlijk.. maar wanneer alles elkaar ook nog aanvult en elkaar aanvoelt..dan pas komt men tot de echte sound. Zo had Whitney Houston bijvoorbeeld een dijk van een stem, maar een album vol met goede nummers lukte haar niet. Nee dan Nona....Haar enigszins rauwe, stem.. de band die zich volledig dienstbaar opstelt en teksten die daadwerkelijk betekenis hebben. 

 

Dat maakt Nona beter dan bijvoorbeeld een Kovacs. Waar Kovacs mij het gevoel geeft dat zij iemand wil zijn die ze eigenlijk niet is, geeft Nona mij het idee dat ze volledig haarzelf kan zijn met zo'n band en zulke teksten. Geen moment heb ik het idee dat ze verslapt, elk nummer is gewoon sterk. Echt grote hits zullen niet op het album staan verwacht ik, en juist dat is wellicht het laatste ingrediënt geweest om het een top album te maken. Niks is geforceerd, alles is echt. 

Is er dan niets negatiefs te bedenken? Jawel... halverwege het album miste ik wel een aantal keren dat de gitarist even zichzelf wat mocht laten gaan. Maar helaas, dat zit er niet in.  Er zit soul in, wat Jazz en heeft het karakter van een (gelukkig) niet overgeproduceerde plaat. Niet overgeproduceerd maar gewoon een plaat die de artiest zelf in de hand heeft gehad. 

Vergelijkingen vind ik altijd wat lastig. Maar als er dan toch vergeleken moet worden: ik hoor soms wat Amy Winehouse, soms een vleugje Adele, soms wat Tesky Brothers en dan weer wat Selah Sue.

 

Het getuigd trouwens van lef om een album met 13 nummers te maken. Het risico bestaat dat de aandacht verslapt omdat nummers dan mogelijk voorspelbaar kunnen gaan worden. Maar daar is bij Nona geen sprake van. Een goed album pakt je en laat je niet los, en dat was nu zeker het geval. Ik heb van begin tot eind genoten. Het is trouwens geen donkere mevrouw en Pharrell heeft zich er zeker niet mee bemoeit. Ze komt uit Brabant en is blank. Live wil ik haar heel graag zien, als het al zo rauw en puur klinkt op de plaat dan moet het live wel heel erg intens zijn. 

 

Richard Van Dalen

Wij maken gebruik van cookies om onze website te verbeteren, om het verkeer op de website te analyseren, om de website naar behoren te laten werken en voor de koppeling met social media. Door op Ja te klikken, geef je toestemming voor het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- en cookieverklaring.